ABC kolarstwa torowego

Historia wyścigów torowych sięga końca XIX wieku. Pierwsze Mistrzostwa Świata odbyły się w 1893 roku. Kolarze torowi to silni sportowcy, zazwyczaj o znacznie większej masie mięśniowej niż kolarze szosowi.

DZIESIĘĆ WYDARZEŃ PODZIELONYCH NA TRZY RODZINY :

KONKURENCJE SPRINTERSKIE

SPRINT INDYWIDUALNY (część programu olimpijskiego)

Po kwalifikacjach, które odbywają się na dystansie 200 m na czas ze startu lotnego, następują wyścigi bezpośrednie – po 3 okrążenia każdy. Zwycięzca danej pary przechodzi do następnej rundy, aż wyłonieni zostaną finaliści. W trakcie tego wyścigu kolarze czasami zatrzymują się robiąc „stójkę”, by pozwolić przeciwnikowi objąć prowadzenie. Zawodnicy często wolą atakować z drugiej pozycji korzystając z tunelu aerodynamicznego powstającego za rozpędzonym przeciwnikiem.

SPRINT ZESPOŁOWY (część programu olimpijskiego)

Wyścig jest rozgrywany przez zespoły składające się z trzech zawodników ścigających się na trzech okrążeniach toru (w sprincie drużynowym kobiet są to dwie kolarki na dwóch okrążeniach). Dwie drużyny startują po przeciwległych stronach toru a każdy z zawodników prowadzi drużynę na dystansie jednego okrążenia toru. Po skończonym prowadzeniu dany zawodnik kończy rywalizację. Liczony jest czas w jakim ostatni zawodnik drużyny pokonał pełen dystans.

1000 M (lub 500 M dla kobiet)

W trakcie kwalifikacji startuje po dwóch zawodników jednocześnie na przeciwległych prostych. Ośmiu z najlepszymi czasami trafia do finałów. Finały rozgrywane są pojedynczo, wygrywa zawodnik który uzyskał najlepszy czas.

KEIRIN (część programu olimpijskiego)

Zawodnicy rozpędzają się za specjalnym motocyklem na dystansie 750 m, by z dużą prędkością rozpocząć właściwy wyścig. Motocykl stopniowo zwiększa prędkość z 30 do 50 km/h, zanim zjedzie z toru, aby umożliwić rozpoczęcie sprintu na trzy okrążenia.

KONKURENCJE WYTRZYMAŁOŚCIOWE

POŚCIG INDYWIDUALNY

Dwaj kolarze startują po przeciwległych stronach toru i rywalizują na dystansie 4 km (3 km dla kobiet). Zwycięzcą jest zawodnik, któremu uda się dogonić i wyprzedzić przeciwnika lub ten który uzyska najlepszy czas.

POŚCIG DRUŻYNOWY (część programu olimpijskiego)

Dwie czteroosobowe drużyny kolarskie startują po przeciwległych stronach toru i rywalizują na dystansie ponad 4 km. Zwycięża drużyna, której udało się złapać przeciwników lub która odnotuje najszybszy czas.

WYŚCIG NA PUNKTY

Jest to wyścig grupowy o długości około 25 km dla kobiet i 40 km dla mężczyzn. Kolarze mogą zdobywać punkty podczas sprintu (co 10 okrążeń na torze o długości 250 m czterech zawodników zdobywa punkty, kolejno, 5 pkt, 3 pkt, 2 pkt i 1 pkt) oraz przez nadrobienie okrążenia nad główną grupą (+20 punktów). Wynik końcowy jest obliczany na podstawie liczby zdobytych punktów. Punkty zdobyte w ostatnim sprincie po pełnym dystansie są podwajane (10 punktów, 6 punktów, 4 punkty, 2 punkty).

MADISON

W wyścigu sztafetowym, w którym biorą udział drużyny po dwóch zawodników, które ścigają się w sprintach pośrednich (co 10 okrążeń). Podczas gdy jeden członek zespołu ściga się w wyścigu, drugi zwalnia, aby odpocząć. Zmiany są wykonywane poprzez „wyciąganie” za ręką, dzięki temu zawodnicy przekazują sobie pęd. Klasyfikacja jest obliczana na podstawie liczby zdobytych punktów. Podobnie jak w przypadku wyścigu punktowego, każda drużyna, która uzyska okrążenie przewagi nad główną grupą otrzymuje 20 punktów, podczas gdy każda drużyna, straci okrążenie do grupy głównej, traci 20 punktów. Punkty zdobyte w ostatnim sprincie po pełnym dystansie są podwajane (10 punktów, 6 punktów, 4 punkty, 2 punkty).

SCRATCH

Jest to wyścig z startu wspólnego na dystansie powyżej 15 km dla mężczyzn i 10 km dla kobiet. Wyścig wygrywa zawodnik który jako pierwszy pokona pełny dystans.

KONKURENCJE ŁĄCZONE

OMNIUM (część programu olimpijskiego)

Omnium składa się z czterech wyścigów długodystansowych, rozgrywanych w ciągu jednego dnia: wyścig scratch, wyścig tempa, eliminacyjny oraz wyścig punktowy. Zawodnicy muszą wykazać się konsekwencją przez cały dzień, aby mieć szansę na zwycięstwo w klasyfikacji końcowej.

Zasady wyścigu temopowego są podobne do tych z wyścigu punktowego. Po pierwszych pięciu okrążeniach, na każdym okrążeniu są sprinty pośrednie z jednym punktem do zdobycia przez pierwszego zawodnika. Kolarze zdobywają również punkty za prześcignięcie głównej grupy, podczas gdy kolarze złapani przez główny peleton muszą opuścić tor i tracą wszystkie punkty.

Źródło: www.uci.ch